เป็นอีกครั้งที่เวลาเรารู้สึกว่าจะทุกข์แต่กลับไม่ทุกข์

เพื่อนคนหนึ่งบอกผมว่าความรักมันก็แค่การสร้างภาพ มิตรภาพต่างหากที่เป็นของจริง

เพื่อนสนิทคนหนึ่งบอกผมว่า ความรักที่แท้จริงหาไม่ได้จากความรักแบบชู้สาว

คุณพ่อบอกว่า ความรักมันก็แค่ชั่วครู่ชั่วคราวนานไปมันก็จืดจาง....(งั้นรึ)

คุณแม่บอกว่า ความรักมันดูไร้ค่าเสมอถ้ามันทำให้เราเห็นงูพิษเป็นสิ่งสวยงาม

มุมมองของแต่ละคนก็ต่างกัน ฟังแล้วเป็นการปลอบใจซะมากว่า

ความรักของผมนะหรอ? มันจบไปตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ

ความกล้าของผมมันหายไปตั้งแต่ที่รู้จักคำว่าผิดหวัง

การที่เรายึดติดกับคำว่าทำดีต้องดี รักใครก็ต้องได้รักตอบ

มันเป็นการพิสูจน์ที่ผลออกมาไม่ได้เป็นอย่างที่หวังเสมอไป

มันคำนวนไม่ได้ แต่ที่รู้ๆ มันไม่แน่นอนต่างหาก

กี่ครั้งที่ความรักทำให้ผมรู้สึกได้ถึงตัวตนในจิตใจของผม

ความทุกข์มากกว่า เพราะมันเกิดเสมอทุกครั้งที่นึกถึง มันฝังแน่นลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ

อยากรู้จริงๆว่าก้นบึ้งแห่งหัวใจมันมีแค่ใหน......กัน

ตอนนี้คิดว่ารู้แล้ว เพราะว่าความรักครั้งสุดท้ายที่เกิดขึ้น พร้อมกับความผิดหวังที่ตาม

มันทำให้เราทุกข์ได้น้อยลง.....รักน้อยก็เจ็บน้อย รักมากก็เจ็บมาก.....ของอย่างนี้ดันจริงแท้

รักตัวเองเถอะ....ทำตัวให้มีคนมารักเสียบ้าง หยุดวิ่งตามคนอื่นเสียที รู้มั้ยตัวตนของเรามันจางลงไปทุกครั้งที่ไปหลงรักคนอื่น(รักอย่างโง่งม)

บอกกับคนอื่นแต่ตัวเองทำไม่ได้นี่แย่ยิ่งกว่าอะไรเสียอีกนะ...ตอนนี้ทำได้แล้วนะ

ขอโทษจริงๆ ที่รักเธอมากกว่ารักตัวเอง อภัยให้ด้วยนะถ้ามันทำให้เธออึดอัด แต่นี้ไปเราคงจะไม่ได้พบเจอกันอีกแล้ว .....เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ชั้นให้เธอได้.....(คุณได้สิทธินั้นเดี๋ยวนี้)